Абитуриент хикаясы

Бір көңілде жүрген естелік еді…
Содан бері 27 жыл өтіпті,бірақ есіме түкен сайын жымиып қоямын.
Қазір өз қыздарым жол жүрсе не кешке үйден шықса,ұялы телефонына 99 рет қоңырау шалып,жетті ме, жетпеді ме деп елеңдеп отырамын. Ал біздің жас күнімізде ондай байланыс тұр ғой,жәй телефон да көп пәтерлерде жоқ. Мен оқу бітірдім…қай институтқа баратыным да белгіленді,себебі 1982 жылы товароведение деген факультет Қазақстанда тек Қарағанды кооперативтік институтында ғана болды.
Сонымен, ата-анам 200 рубль ақшамен мені самолетке отырғызып,шығарып салды. Алдын ала сол қалада тұратын,Тамара деген бөлеме хат жазған көрінеді,кейін телеграмма салған *тосып ал* деген.Мен таң ата ұшып келдім,ары қараймын,бері қараймын,мені күткен ешкім жоқ. Өз жүгім азғана, киер киімім мен Хомченконың *Химиясы*. Түсетініме 100 пайыз сеніп, басқа кітап та алмай және емтихан басталуға 4 күн қалғанда бардым ғой. Көтеруге қиын, ата-анам беріп жіберген сәлемдеме салған сумка болды.
Көп ойланбай-ақ, мен такси алып, айтқан адреске келсем, көршісі шығып,оларды көптен көрмегенін, пошта жәшіктері толып тұрғанын айтты. Амал жоқ,әлгі таксимен институттың қабылдау комиссиясына бардым. Документтерімді тапсырайын десем, венерологқа анализді осы жақта да тапсыру керек деп алмай қойды.Не қаланы білмеймін, жүгім де ауыр,сумкамды сол комиссияда отырған қызға тапсырып, барып анализ тапсырсам,жұма еді, тек дүйсенбі күні ғана дайын болатынын айтты. Институтқа келіп, қабылдау комиссиясының төреағасына кіріп, жатахана беруді сұрадым. Ол студсоветтің бастығына жіберді,келсем, жігіт екен,сызданып тұрып маған былай деді: *Егер екі қабаттың коридорын түгел жуып шықсаң,орын беремін *…Бұлай ызаланбаспын. Егер ол мені адам сияқты орналастырып, кейін, көмектесіп жіберші деп сұраса,жуып шығар едім.Ханның қызы емеспін ғой. Есігін тарс жауып шығып кеттім…
Ауыр сумкамды сүйретіп, такси аялдамасына келдім. Жас, орыс жігіт екен, конақүйлерге апаруын сұрадым.Біреуіне барамыз,орын жоқ,екіншісіне барамыз,орын жоқ.Бір кезде таксист жігіт маған айтты;*Слушай, пошли ко мне…Мама уехала отдыхать, я сутки на дежурстве.Отдохнешь, выспишься, завтра,что-нибудь придумаем*деп. Менің бармауға амалым қалмады. Ол мені үйіне әкеліп тастады да, сағат 21-де тамақ ішуге келіп,қайта кететінін айтып,кетіп қалды. Мен сумкамдағы сәлемдемені тоңазытқышқа салдым, жақсылап тамақ пісірдім,душқа түсіп алдым,тіпті жігіттің шашылып жатқан үйін жинап,жуып шықтым…Сағат 20-ға жақындап,күн қараңғы бола бастағанда,қорқа бастадым…Менің қайда екенімді тірі жан білмейді,жігіт қандай екені белгісіз(бірақ бөлмесіне қарап,жаман деп айтпас едім,пианино,шаңғы,гитара)….сосын рахметімді айтып,хат жазып,қанша ақшаға жүргенімді көргенмін,тура сонша ақша қалдырып,жеп-жеңіл сумкамды алдым да,шығып,есікті жауып жатсам,көршісі шықты. Кішкене баласы бар келіншек екен,әлгіге барлығын айттым, тіпті қалуға қорқып тұрғанымды да жасырмадым. Ол тәуір-ақ күлді. Виталик жаман бала емес,қорықпа, болмаса бізге жүр не Юго-Востокта,*Аврора* кинотеатры жақта, кішкене қонақ үй бар,сонда бар деп.Кеш түсіп қалған,аялдамада отырсам, бір қазақ апай,мендей қызымен отыр екен,олардан қонақ үйге қалай баруды сұрадым.*Түнде онда не бітіресің* деп сұрады. Мен айттым.Ол маған бірден:*Ешқайда да барма, бізбен жүр, қазір бір жерге барамыз да,қайтамыз* деді.Біз бір үйге кіріп,қасындағы қызды қалдырдық та,үйге келдік.
Осылай мен Фарида апай мен Женя ағаймен таныстым.Тамаша адамдар еді!Сөйтсем, жаңағы қыздары баптистке тұрмысқа шығыпты да,әкесімен келіспей,бөлек шығып кетіпті.Тағы бір қыздары тұрмыста, бір ұлдары армияда екен.Серік,Бауыржан деген ұлдары өздерімен бірге тұрады екен.Мен бірден пәтерақы беріп тастамақ болып едім,қатты ренжіді.Олардың жақсылығын қалай қайтарарымды білмей, тез-тез тамақ пісіріп,Фарида апайға болыстым.Женя ағай айтып қояды:*Қарашы,елдің қыздары қандай* деп.Бауыржан деген ұлдары менен 4 жас кіші,қасымнан шықпады, альбомын көрсетіп,қыздары туралы айтып.Ал бір ыңғайсыз жері,маған алғашқы рет бойжеткен қыз деп қараған ұлдары Серік. 5 жас үлкен ол маған шалдай көрінді. Тіксініп қалдым….Сенбі,жексенбі тез өтті.Олар мені жібергілері келмеді,бірақ мен болмадым. Содан жатаханаға орналасып үлгермей,мені туыстарым тауып алды.Олар да үйге жүр деп әлек, келіспедім. Ертеңінде емтиханды 5-ке тапсырып,оқуға түсіп,торт,шампанское алып,Фарида апайға келсем, олар манты пісіріп,мені күтіп отыр екен.Өзімнің туған әке-шешемдей болып кетті кейін.Серік маған сөз айтқанша, демалыс сайын барып жүрдім…Кейін мейрамдарда барып,құттықтап жүрдім. Ал Серік үйленгеннен кейін, келіншегі қызғана берген соң,тек телефонмен құттықтап жүрдім. Кейін Серікпен бір қиын әңгімеден кейін, барғанымды мүлдем қойдым…
Ал Виталик кейін мені тауып алды. Тіпті менің дос қызыма үйленген,әлі күнге дейін хабарласып тұрамыз.Бірақ ол басқа әңгіме…